Volbeat - 14 november, Lotto Arena (Antwerpen)

Besluiten om op Graspop een band niet te zien, enkele maanden later de cd's kopen en dan besluiten dat je eerste besluit echt een slechte beslissing was. Ik maakte het mee, maar kreeg gelukkig een herkansing. De Lotto Arena was nog niet uitverkocht toen ik mijn ticketje kocht, maar op de avond van het optreden was het onmogelijk om nog veel volk in de zaal te krijgen. Wikipedia leert ons dat er dus 8000 mensen waren afgezakt naar Antwerpen om de Denen aan het werk te zien. En gelijk kregen ze.

Opener van de avond was Clutch. Wie? Ja, je bent niet de enige die zo denkt/dacht. De band brengt rock met hier en daar een hint van blues. Hier en daar gingen de handjes wel de lucht in, maar vergeleken met de catchy, vlotte en bijwijlen vrolijke metal van de hoofdact was het een redelijk logge bedoening (al is dat niet per se slecht). Ik geloof niet dat de band veel nieuwe zieltjes heeft gewonnen, maar ik heb al ergere openingsacts meegemaakt.

Na de drie kwartier speeltijd die Clutch had gekregen liep het middenplein van de arena vol en besluit ik maar om op de tribunes te gaan staan: een optreden waarbij je nauwelijks kan bewegen of ademen en de hele tijd probeert om naast die lange kerel voor je te kijken, is niet echt een ideaal concert. Op de tribunes bleek het zicht erg goed, al was het een beetje bang afwachten wat het geluid zou doen, zo dicht tegen de nok.

Na een pauze van drie kwartier weerklonk Born to Raise Hell van Motörhead door de boxen, en even later verscheen Volbeat zelf op het podium. De band straalde een enthousiasme uit dat tot ver achteraan zicht- en voelbaar was, en dat de hele avond zou blijven hangen. Openen deed de band met Find That Soul/Hallelujah Goat, en dreef nadien de temperatuur de hoogte in met Guitar Gangsters & Cadillac Blood. Dat nummer begon met een herkenbare riff, en de band leek ervan te genieten om meer dan eens het publiek te laten proeven van wat komen zou. Dat was al helemaal duidelijk toen de band (de terechte) radiohit Heaven Nor Hell op het publiek afvuurde. Sad Man's Tongue bleek een publiekslieveling: op enkele momenten in het nummer vallen de instrumenten weg zodat men luidkeels de titel kan brullen. En het is erg indrukwekkend om 8000 man zoiets te horen roepen.

Veel tijd besteedde zanger-gitarist Michael Poulsen niet aan gepraat, al bedankte hij meermaals het publiek en droeg hij Fallen op aan zijn overleden vader. En dat deed hij vanachter de vele microfoons die over het podium verstopt waren. Na de eerste twee nummers had ik er drie gevonden (vooraan op het podium, voor de twee gitaristen en de bassist zou je denken), maar er stonden er ook nog twee aan weerszijden van de drums. De drie snarenplukkers liepen de hele avond rond over het podium, voor en achter de drums en op de twee korte catwalks tussen het publiek. Altijd fijn om te zien dat de band even actief is als het publiek.

Hoewel er weinig tijd verspild werd aan gepraat, was er zeker interactie met het publiek. Poulsen vroeg het publiek om met de armen te zwaaien tijdens The Garden's Tale (met akoustische intro en outro), beveelde het om te dansen tijdens rock'n'roller 16 Dollars en nodigde het publiek uit op het podium tijdens bedanksong Thanks. Enkele tientallen fans namen die uitnodiging gretig aan en kropen bij de band op het podium en leken zich nog harder te amuseren dan ze tot dan toe hadden gedaan. Bassist Anders Kjølholm speelde keer op keer slechts halve nummers: de man deelde met plezier plectrums uit aan de fans. Het is trouwens een wonderlijk zicht om een man van veertig euforisch te zien nadat die een plectrum in de handen gedrukt krijgt.

Volbeat schrijft erg lekkere muziek, maar dat houdt de band niet tegen om nu en dan het werk van een andere artiest te spelen. Zo was er I Only Want To Be With You, maar ook Queens uiterst herkenbare meebruller We Will Rock You (in mix met I Want To Break Free) passeerde de revue. En alsof dat nog niet genoeg was, gooide de band er voor het laatste nummer ook nog eens de intro van thrashhymne Raining Blood (Slayer) tegenaan.

Maar het belangrijkste is en blijft het eigen werk, dat scoorde nog het beste. Volbeats catchy mix van groovy metal met country en rock'n'roll kan jong en oud bekoren. Het publiek was divers, maar het bewoog en brulde lustig mee met de vetkuifmetal. Het publiek was ook uiterst talrijk: het middenplein stond volledig vol en voor velen zal de beweging zich beperkt hebben tot headbanging (of je moet in de moshpit vooraan gestaan hebben).

Ik hoop Volbeat nog vaak aan het werk te mogen zien, op de weide of in de arena. Ja, ook in de arena: de licht effecten en de fraaie sets backdrops en banners kwamen mooi tot hun recht, en over het geluid klaag ik helemaal niet. De mix was in orde, er was een beetje galm in de zaal, maar die stoorde niet en Poulsen was erg goed bij stem.

Om af te sluiten kan ik zeggen dat Volbeat een erg puike show afleverde, met een fijne setlist, vier muzikanten die barstten van energie en een dolenthousiast publiek. De afwezigheden hadden ongelijk!

Setlist:

1. Find that Soul/Hallelujah Goat
2. Guitar Gangsters & Cadillac Blood
3. Mr. & Mrs. Ness
4. Heaven Nor Hell
5. Sad Man's Tongue
6. The Mirror and the Ripper
7. Mary Ann's Place
8. A New Day
9. The Garden's Tale
10. The Human Instrument
11. We Will Rock You/I Want to Break Free (Queen)
12. Radio Girl
13. Rebel Monster
14. Still Counting
15. River Queen
16. 16 Dollars
17. A Warrior's Call
18. Fallen
19. Thanks
20. I Only Want to Be with You (Dusty Springfield)
21. Pool of Booze, Booze, Booza