GMM 2010: Het verslag, deel 2

Killing Machine
Als een band als Killing Machine zou spelen in je lokale rock café dan zou je waarschijnlijk nog niet eens de moeite nemen om te gaan kijken. Graspop vond echter dat de mannen mainstage moesten spelen. Het als gevolg dat het complete veld voor mainstage zo goed als leeg was en alle mensen werden getrakteerd op een pot slappe metal. Waarom de moeite nemen zulke bands te boeken? Waarschijnlijk omdat er een aantal personen in de band zitten die ook bij groepen als Testament en Evergrey hebben gespeeld. Een duidelijk voorbeeld dat je altijd eerst een keer moet luisteren hoe je band klinkt voordat je hem boekt.

Hail Of Bullets
Graspop 2010 had relatief veel deathmetal geprogrammeerd, een afwisseling die ik wel kon waarderen. Één van deze deathmetalbands was het Nederlandse Hail Of Bullets. Voorafgaand verwachte ik een show die wat zou lijken op de laatste shows van Asphyx, shows waar ik niet al te enthousiast over was ,maar Hail Of Bullets kwam uit een heel andere hoek. Er werd zeer strak gespeeld en naar mijn mening veegden ze toppers als Carcass en Boodbath makkelijk aan de kant. Nummers kwamen voornamelijk van het debuut Of Frost And War, maar er werden tot grote vreugde van het publiek ook nieuwe nummers gespeeld. Over enkele maanden dus een nieuw album!

Sabaton
De band die in België ongekend populair is geworden met hun meezing powermetal. Voor de derde keer was ik van plan om eens de complete show te zien van deze mannen. De eerste twee keer zag ik slechts een deel van de show, en ik kan nu zeggen dat het deze keer alweer geen complete show werd. Het geluid stond zo slecht dat het soms zelfs met oordoppen pijn aan mijn oren deed. Het publiek wat vooraan stond maakte het allemaal weinig uit, die gingen gewoon door met feesten. Ik zie deze mannen over enkele jaren heel groot worden, misschien zelfs headliner.

Carcass
De eerste keer dat een grindcore legende mainstage mag spelen op Graspop, dat mocht ik dus niet missen. Toegegeven dat gore beelden op de grote schermen van mainstage niet om aan te zien waren, maar het was wel een goede afwisseling. Carcass heeft hier karakter getoond om gewoon hetzelfde te doen als anders en niet een ingetoomde show te geven. Dit mogen ze vaker doen op Graspop. Helaas bestond de setlist uit relatief veel later werk wat ten koste ging van het echte oude grindcore gebeuk, maar dat kwam voor zo een groot podium misschien ook beter uit.

Slash
Iedereen vreesde maanden voor Graspop voor Guns n' Roses. Gelukkig kwamen die niet en werd het publiek beloond met Slash, de man die vrolijk covers speelde van zijn oude groep. Met zanger Miles Kennedy erbij leek het alsof Guns n' Roses hij eigenlijk altijd al zanger van die band had moesten zijn. Wat Slash ook speelde, alles klonk super en het publiek genoot er echt van. Axl mag zijn koffers pakken, die hoeven we nooit meer terug te zien. Slash doet alles zoveel malen beter en op een manier die veel aantrekkelijker is voor het publiek. Slash begint gewoon op tijd, doet zich niet voor als een ego en houdt de set draaiende totdat de speeltijd over is.

Paradise Lost
Deze Britten waren zelf een beetje verrast met de grote opkomst in de marquee 1. Ondanks een niet helemaal zuiver geluid wist de band het publiek zonder moeite te overtuigen. Het maakte daarbij niet uit of er nu nieuwe of oude nummers gespeeld werden, alles werd hartelijk ontvangen. Volgende keer op mainstage, en het liefst niet midden op de dag?

Channel Zero
Belgische trots. Voor de buitenlanders stond hier een compleet onbekende band, en dan heb ik het niet over de mensen van ver weg, maar Duitsers en Nederlanders wisten ook niet waarom deze band zo laat moest spelen. De band speelde in ieder geval een aardige show. Verre van de beste thrash show die ik ooit gezien heb, maar door het enthousiaste publiek was het goed te doen. Een mooi voorbeeld van: “het publiek maakt de band”. Over een half jaar zal het nieuwe album verschijnen en het zou mij benieuwen of het iets legendarisch wordt, deze show was dat in ieder geval niet. 

Airbourne
Welke gek heeft besloten om deze heren niet op mainstage te zetten? Ik heb nog nooit zo veel mensen buiten een tent zien staan kijken bij een band. Niet alleen de tent stond vol maar ook het veld ervoor. Logisch trouwens, want wat kunnen die mannen uit Australië spelen. De vergelijking met AC/DC wordt vaak gemaakt en dat is wat mij betreft volkomen terecht. De frontman rent van links naar rechts en klimt voor de lom zo hoog mogelijk in de stellingen om daar vervolgens een solo weg te geven. Hier gaan we nog een hoop van horen in de toekomst.

Soulfly
Van deze show heb ik helaas alleen het geluid maar meegekregen. Soulfly is een band die ieder jaar wel een paar keer in de lage landen te vinden is. Ieder jaar in een kleinere show of op een kleiner festival. Wat ze hier ineens als headliner deden is me dan ook een raadsel. Wel moest ik toegegeven dan de show beter klonk dan ooit.

-Wim

Sabaton
De Zweedse metalheads van Sabaton stonden om 13.20u al paraat op het hoofdpodium voor een

Verrassend grote menigte (alweer). Dat het tijdstip niet zoveel verschil maakt in publiek, bewees Slayer vrijdag al, maar toch was het in de voorste regionen al drummen voor een goed zicht. Reeds tijdens de soundcheck lieten de metalheads van zich horen, en de pret kon dan ook niet op toen zanger Joakim Brodén enkele lijntjes van Cliffs of Callipoli losliet op het publiek. Even later was het dan tijd voor het echte werk, en onder luid applaus kwam de band het podium op. De set bestond uit het beste wat de band te bieden heeft, denk Primo Victoria, Attero Dominatus, het eerder vernoemde Cliffs of Callipoli, The Art of War, ... gemengd met materiaal van het uitstekende nieuwe album Coat of Arms, waaronder de titeltrack. De jongens stonden bijzonder scherp en ook de babbels tussen de songs door, waarin Brodén ons steevast bleef ophemelen als het beste publiek ooit, gemengd met wat stevige humor, bleven boeien. Tussen elk nummer door bleef eht publiek trouwens massaal 'Sabaton' scanderen, wat nogmaals de populariteit van de band in onze contreien aantoont. Dat Brodén het op het einde toch niet kon laten zijn broek af te steken voor de camera, kon ik dan persoonlijk weer net iets minder appreciëren, maar dit was echt wel een ijzersterk optreden!

Lees hier het interview met de band op Graspop 2010.

Bullet for my Valentine
Ik heb altijd al een haat/liefde-verhouding gehad met deze Engelse metalcore; de muziek klinkt mij zeker niet slecht in de oren, maar het imago rond de band (dat soms nogal Tokio Hotel-achtige trekjes vertoont, met schreeuwende tienermeisjes enzo) deed mij altijd wat afstand nemen. Echter, waar ik 2 jaar geleden dit imago nog bevestigd zag, was daar op deze editie weinig van te merken. Misschien omdat ik ditmaal iets meer naar achter stond (lees: niet de eerste 2, met tieners gevulde rijen, maar wel recht in de moshpitzones), misschien omdat de band veranderd is. Ze stonden naar mijn gevoel rijper en ervarener op het podium dan in 2008, en ik kon hun optreden dan ook zeer appreciëren! Klassiekers als Hand of Blood en Waking the Demon werden uiteraard enthousiast onthaald door het publiek, maar vooral de gigantische circle pits (die er kwamen op vraag van frontman Matthew Tuck) waren zeer 'sfeervol'. Ook de Wall of Death was niet mis. Al bij al heb ik me kostelijk geamuseerd tijdens dit optreden, al blijft het geen muziek van wereldniveau.

Eluveitie
Als ik dit optreden moet samenvatten, heb ik daar weinig woorden voor nodig: sfeer sfeer sfeer! En nog eens sfeer! De onorthodoxe bezetting van de band (naast de klassieke combinatie was er ook een viool, doedelzak en een instrument dat blijkbaar hurdy gurdy heet? ) in combinatie met de immer sfeervolle doch wederom veel te warme Metal Dome maakte dit een bijzonder optreden. De pits gingen er soms hard aan toe, maar uiteindelijk moesten zelfs zij plaats ruimen voor traditionele volksdansjes! Nu ben ik niet zo heel erg vertrouwd met de band, dus veel over de setlist kan ik niet echt zeggen, maar de muziek smaakte naar meer, en ik ben dan ook al druk bezig met het opzoeken van deze schitterende band! Kleine domper op de feestvreugde was wel het verlies van de portefeuille van een maat, zodat we de laatste 2 liedjes niet echt ten volle hebben kunnen genieten. Toch een hoogtepunt van dag 2!

Soulfly
De ietwat gevlijde headliner van zaterdag had vooraf heel wat gemengde gevoelens losgewekt bij het Graspoppubliek. De ene vond dat ze niet groot genoeg waren om te headlinen (toch wel juist, eigenlijk), de andere was dan weer van mening dat we al blij mochten zijn dat pakweg Guns 'n Roses niet kwam en dat de organisatie eht headlinerprobleem prima had opgelost. Ik behoorde tot die tweede groep, en na het schitterende 7e studioalbum Omen (zie ook de review) waren de verwachtingen hooggespannen. Er was aardig wat volk, maar toch beduidend minder dan bij Aerosmith of KISS, wat deels te verklaren is door het bredere publiek dat die bands aanspreken vergeleken met Soulfly. Ik liet het niet aan mijn hart komen, en toen Max Cavalera onder goedkeurend gejuich van de fans het podium opkwam (na een aardige intro) en quasi direct Blood Fire War Hate uit zijn typische Braziliaans-gekleurde gitaar deed vlammen, was de toon meteen gezet. De band verwende het publiek met alles wat ze in de kast hadden: oude Sepultura hits als Refuse/Resist en - uiteraard - Roots Bloody Roots, Soulfly-publiekslievelingen als Prophecy, Babylon en Eye for an Eye, maar ook het beste van eht nieuwe album zoals Kingdom, Bloodbath and Beyond, Rise of the Fallen en Lethal Injection. Het ene had al meer succes dan het andere, maar het werd toch allemaal erg goed gebracht. Jammer was wel dat gastzanger Greg Puciato (die op het album een deel van Rise of the Fallen schitterend voor zijn rekening neemt) nergens te bespeuren was. Wél konden we genieten van een speciale gastdrummer, namelijk de zoon van Max zelf (één van de twee dan). Het publiek bleef ook na het optreden met gemengde gevoelens zitten, maar voor mij was dit een aardige afsluiter van de tweede dag. Un Dos Tres en off to bed voor deze jongeman.

- Bert

Lees ook deel 3 van ons Graspop Metal Meeting 2010 verslag!