GMM 2010: Het verslag, deel 1

Dit jaar zal Ashladan het jaarlijkse Graspop verslag anders doen dan voorgaande jaren. Waarbij de vorige jaren het verslag slechts door één persoon werd geschreven zullen nu meerdere crewleden van Ashladan hun zegje doen. Dit betekent dat er deze keer meer bands besproken zullen worden en dat er bij sommige bands zelfs meerdere meningen te vinden zullen zijn. Ga er maar vast voor zitten want hier volgt het grote Graspop Metal Meeting 2010 verslag!

Wat vooraf ging

Zoals ieder jaar was er voordat Graspop ook maar moest beginnen een hoop commentaar. De headliners werden voor de verandering weer eens heel kritisch bekeken, de 2010 editie zou niet hard genoeg zijn en te veel op(hard)rock gericht zijn. Onzin natuurlijk want wie verder keek dan zijn neus lang was zag dat er weer enorm veel harde bands op het programma stonden, enkel de grote namen waren wat softer.

Het weer

Net als in 2009 viel Graspop weer middenin een hittegolf. Het gevolg: temperaturen van tegen de dertig graden en extreme droogte; Graspop kon nogmaals beroep doen op zijn alter ego Stofpop. Door de hitte was het publiek alle dagen vrij tam en was het voor het Rode Kruis weer flink druk. Gelukkig was water op deze editie weer gratis waardoor ondertekende slechts vier euro aan consumpties kwijt was; Dat zien we graag Graspop!

Indeling van podia

Eén van de meest opvallende zaken op Graspop 2010 was de indeling van de podia. Bands speelden soms op de meest vreemde plekken waardoor sommige shows niet meer zichtbaar waren voor iedereen. Vooraf vroegen we ons hier al meermaals af of het wel echt zo slim was om bands als Sepultura en Finntroll in de Metaldome te plaatsen, en Airbourne en Saxon niet op Mainstage maar in Marquee 2 zetten riep ook vragen op. Achteraf bekeken waren deze shows dan ook moeilijk, al dan niet onmogelijk te bezichtigen.
Aan de andere kant stonden er ook weer bands Mainstage die amper 100 man op de been wisten te brengen. Volgend jaar verdient de indeling dus wat extra aandacht. De programmering zit wel goed, maar zorg er vooral voor dat alle bands op de juiste plaats en tijd staan.

Donderdag avond

Na het succes van vorig jaar was er weer een metal dj te vinden in de 24 uurszone, deze keer niet alleen met geluid maar met kon ook videoclips op een groot scherm volgen. Om de Nederlanders tegemoet te komen kon er deze avond ook live WK voetbal bekeken worden. Nederland won overtuigend de wedstrijd waardoor de sfeer op de camping een stuk luidruchtiger werd.

-Wim

Raven
De vrijdag begon voor mij direct met een moeilijke keuze, Ghost Brigade had ik een week voor Graspop al eens gezien maar die show was zo goed dat ik wel zin had in een vervolg. Toch kreeg Raven uiteindelijk de voorkeur en hier heb ik geen spijt van gekregen, Heavy Metal doet het op festivals altijd goed en Raven wist het goed te brengen. Volgende keer mogen de mannen wel iets meer spelen en iets minder praten. Het is altijd zonde om te zien dat bands die al zo lang bezig zijn niet verder komen dan de openingsact en het moeten doen met een klein publiek, maar dat is gewoon de populariteit van het genre neem ik aan.

Anvil
Anvil is een levende legende in de metal wereld. Vele kennen de oude albums, maar niemand geeft nog iets om het nieuwe materiaal. Of dat terecht is of niet laat ik even in het midden. Door de documentaire The Story Of Anvil heeft de band plots meer aandacht gekregen, wat een flink volle tent opleverde. Er werden zowel oude als nieuwe nummers gespeeld maar het publiek had duidelijk enkel oor voor het oude materiaal.

The Poodles
De vervangers van Steel Panter. Wie na de show van The Poodles nog rouwde om het verraad van Steel Panther mag zijn/haar oren eens laten uitspuiten, een betere vervanger had het Graspop publiek niet kunnen wensen. De glam die gespeeld werd wist het hele publiek te overtuigen. Of The Poodles nu op Graspop of het Eurovisie Songfestival spelen, ze doen het altijd goed.

Slayer
Vooraf veel onterechte commentaar dat de band veel te vroeg stond ingepland. Mensen, als Slayer later had moeten spelen dan hadden ze niet kunnen komen vanwege een te strak tourschema! Hoe dan ook, Slayer deed het net zo goed in de zon als in het donker. Het publiek deed het iets minder, maar wat wil je als de temperatuur tegen de 40 graden is? De set kende geen verrassingen, alle klassiekers werden gespeeld naast wat nieuwe nummers en daarbij hield het op. Door de hoge temperatuur was ik maar in het gras gaan liggen. Tot mijn grote verbazing viel mijn vriendin op mijn schoot in slaap. Zo zie je maar dat Slayer ook heel veelzijdig kan zijn, de één mosht er op los terwijl de ander het als slaapmuziek gebruikt.

Therion
Therion gaf een erg gave show, ze lieten zien dat het wel verschil kan maken wanneer je als band meerdere bandleden hebt dan het gemiddelde. Het geluid stond voor het eerst deze dag niet helemaal optimaal gemixt waardoor niet ieder instrument even goed uit de verf kwam. Sfeer was er in ieder geval genoeg. Toppunt waren ze zangeressen die allebei erg goed bij stem waren. Helaas één van de laatste shows van zanger Snowy Shaw want hij kondigde net na Graspop aan dat hij ermee zou stoppen.

Stone Temple Pilots
Wat deze band deed op Graspop weet niemand, zelfs ik niet. Sterker nog, ik vraag me af waarom die mannen nog muziek maken. De rock van Stone Temple Pilots was vrij soft en kwam mede door het warme weer totaal niet over op het Graspop publiek. Grootste ergernis was de zanger die geen idee had hoe die een publiek moest toespreken. Zet deze mannen de volgende keer maar weer gewoon terug in het voorprogramma van een lokaal bandje, daar passen ze veel beter.

Motörhead
De oude rotten uit Engeland kwamen voor de afwisseling maar weer eens langs. De setlist was weer van voor tot achter voorspelbaar en op het podium gebeurde niets nieuws. Al bij al een erg vermakelijke show, bij Motörhead weet je wat je precies wat ze gaan doen en dat doen ze op een goede manier.

My Dying Bride
Voor mij de beste band van de vrijdag. Na een zeer sterke show op Graspop 2008 was ik even bang dat het een zwakke herhaling zou gaan worden, maar My Dying Bride schotelde het publiek een andere setlist voor en had deze keer een nog beter geluid. De nieuwe bandleden zijn nu ook helemaal ingespeeld. Zoals gewoonlijk sloot de band af met het nummer The Cry Of Mankind, een geweldig nummer, maar we hebben het nu wel gehoord vind ik. My Dying Bride zou er goed aan doen eens een andere afsluiter te kiezen, ze hebben immers keuze genoeg.

Aerosmith
De headliner waar de metalfans eigenlijk niet op zaten te wachten. Net als een paar jaar eerder bestond de setlist uit een hele waslijst klassiekers en een paar covers. Over de show vast niets op af te dingen, het geluid was zuiver en er werden niet veel fouten gemaakt, toch hoeven ze van mij nooit meer terug te komen. Werchter is de plek waar ze thuishoren, niet Graspop.

-Wim

Oceans Of Sadness:
Met een aantal van zes Graspopedities op hun cv kan de Vlaamse band Oceans of Sadness zich meten met niemand minder dan Iron Maiden. Op deze 15de editie van Graspop kregen ze de grote eer om de spits af te bijten in de Metal Dome. Om met de deur in huis te vallen, met de kwaliteit van dat optreden mochten ze voor mij zelf het festival agesloten hebben op de Mainstage. Want het was een superoptreden en voor mij de winnaar van Graspop 2010. Toen de show begon met de intro van hun debuutalbum For We Are wist ik al hoe laat het was, ze zouden de show starten mijn mijn lievelingsnummer van Oceans Of Sadness, namelijk For When You Sleep My Love. De pret kon niet meer op toen ze verder gingen met een nummer van elk album. Zo kregen we Accepting Our Weaknesses, Eyes Like Fire en Pride And Shame te horen. Hun laatste album werd vertegenwoordigd door twee van de beste nummers die er op te vinden zijn, namelijk Subsconcious en In The End. En omdat het niet altijd Dio moet zijn die herdacht moet worden, werd de show in stijl afgesloten met een cover van Type O Negative om Peter Steele een metalen groet toe te werpen. Kortom, ik was tevreden.

Therion
Dé band die ik dit jaar absoluut wou gaan bekijken op Graspop was Therion, aangezien het één van mijn favoriete bands is. Ik heb zelfs een stukje Slayer opgeofferd om een schoon plaatsje op de tweede rij in het midden te kunnen bemachtigen, en het was het waard. Dit was de eerste keer dat Therion voet zette in België met hun nieuwe line-up. Vergezeld van een nieuwe drummer, bassist en lead gitarist brachten ze een goede show neer. Het was ook de eerste keer dat ik lead zanger Thomas Vikstrom live aan het werk zag. En ik moet zeggen, hij deed het al een stuk beter dan op enkele live-beelden van op Youtube die ik gezien had. Echt verrassend was hun show niet, maar ik had niets te klagen over de setlist. Ik had wel de indruk dat ze een nummer te weinig gespeeld hebben, aangezien bandleider en gitarist Christopher Johnnson het aankondigen van het wellicht voorlaatste nummer onderbrak en iets in het oor van alle bandleden ging gaan fluisteren. De show werd dan maar al onmiddellijk afgesloten met dé Therionhit To Mega Therion. In een interview met bandleider Christofer Johnnson op Graspop kwam ik te weten dat ze een nieuw nummer gingen gespeeld hebben, maar dat ze in tijdsnood kwamen omdat de zangers te veel gepraat hadden tussen de nummers door. Geen probleem, ik ga ze op 1 november toch gaan bezoeken in Hof Ter Loo.

My Dying Bride
De Marquee 1 werd vrijdag afgesloten door de koningen van de Doom Metal, My Dying Bride. Ik had ook weer een goede plaats van voren weten te bemachtigen zodat ik het optreden van dit neerslachtige gezelschap ten volle kon meemaken. Dit is het soort band waarvan je gebrek aan enig enthousiasme en show niet erg kan vinden, want het hoort bij de muziek. Desondanks liet zanger Aaron de depressieve gevoelens weer los in te tent en kregen we een deftig optreden met zowel oud werk als Turn Loose The Swans als nieuw werk in de vorm van Bring Me Victory. Helaas kon ik er door een overvolle blaas niet ten volle van genieten, maar dit ter zijde.

-Smetsar

Oceans of Sadness

Een betere aftrap voor de metalhoogmis kon men zich niet gewenst hebben! Ze begonnen net iets te vroeg naar de zin van die kater in mijn kop, maar de set maakte veel goed. Ook de geluidsmix was degelijk en de sfeer zat er - het uur wel beschouwd uiteraard - goed in. Over de set valt ook al niet bijster veel op te merken; van elk album kregen we het beste dat het te bieden heeft voorgeschoteld en ook de hommage aan Peter Steele (onlangs overleden zanger van Type O Negative) werd met ontroerend enthousiasme onthaald. Veel moshpits heb ik niet gezien, maar om 11 uur 's morgens heeft niemand daar ook echt behoefte aan, denk ik. Al bij al een zeer te pruimen optreden van een erg goede band van eigen Vlaamse bodem. Prima zo!

Ghost Brigade

Wederom een zeer degelijk optreden, waarin vooral de live stem van zanger Manne Ikonen voor mij een aangename verrassing was. Ook de performance van A Storm Inside (naar mijn mening hun beste nummer) was smullen. Als we dan toch kritisch moeten zijn, kunnen we zeggen dat de zanger misschien wat energie (of motivatie?) tekort komt om het publiek helemaal op zijn hand te kunnen zetten. Hij stond daar maar met de micro in zijn handen het beste van zichzelf te geven, maar dan enkel op vocaal vlak. Wat een contrast is dat toch met zangers als bijvoorbeeld Derrick Green (Sepultura) of Joakim Brodén (Sabaton) die als een bezeten ADHD-konijn hun energie eruitspringen en dansen. De overige bandleden waren dan weer iets enthousiaster, en dat maakte wel wat goed, maar toch mocht het net wat meer zijn. Toch een goed optreden.

Slayer

Ondanks enkele geluidsproblemen in het begin en het feit dat ze zeer vroeg (16.25u!) verwacht werden op de Main Stage, leverden Tom Araya en de zijnen toch weer een heerlijk strakke set af met publiekslievelingen als Raining Blood. Het publiek liet zich het tijdstip trouwens niet aan het hart komen, want speciaal voor Slayer stond de Main Stage toch al lekker vol onder de brandende middagzon. En dat was de moeite meer dan waard, Slayer zorgde voor een thrashmetalfeest dat reeds dan al door velen tot de beste optredens van dit jaar zou worden gerekend. Of het werkelijk zover is gekomen, durf ik echter niet met zekerheid zeggen, want ook hier was er wat te weinig energie en explosiviteit, wat doet vermoeden dat ze niet al te lang meer zullen meegaan. Om met een positieve noot te eindigen: ook drummer Dave Lombardo, nog steeds bij de besten van de wereld, excelleerde weer doorheen de nummers met hier en daar een (mini-)solo, mooi zo.

Sepultura

Dé absolute verrassing van dag uno! Aanvankelijk was ik gewoon van plan om enkele klassiekers als Roots Bloody Roots en Refuse/Resist mee te pikken, als opwarmertje voor Soulfly (zie zaterdag) of gewoon omdat klassiekers nu eenmaal klassiekers zijn. Echter, tot mijn enorme verbazing begon het publiek als een gigantische draaikolk te moshen en springen vanaf de eerste fucking noot die uit de gitaren werd geramd, hetgeen zeer aanstekelijk werkte. Wat een publiek! De veel te kleine Metal Dome stond een uur lang op het punt uit haar voegen te barsten onder de explosiviteit die Sepultura tentoon spreidde. Wie dacht (of denkt) dat ze niets voorstellen zonder de Cavaleras moet zijn mening toch maar eens gaan herzien, Derrick Green brengt zowel de oude als de nieuwe nummers met erg veel overtuiging, en we zouden bijna blij zijn dat we met Soulfly en Sepultura nu twee bands van hetzelfde kaliber hebben. Met Roots Bloody Roots op het einde was het feest compleet, maar daarna moest ik mij toch écht eens gaan verfrissen! Erg goed optreden van een band die velen ondertussen al hebben afgeschreven.

Motörhead

Alhoewel Lemmy Kilmister en co al een tijdje geen headlineshows meer willen (of kunnen?) doen, zat de sfeer er tijdens hun optreden erg goed in. Oude rotten zijn het zeker, vakmannen evenzeer. De mannen stonden met veel plezier het Graspoppubliek te amuseren, en dat ging bijzonder gemakkelijk. Twee jaar terug nog headiner op Rock Zottegem, nu co-headliner op Graspop, maar qua show-en sfeergehalte hebben ze nog niets moeten inboeten. En dat Lemmy dan af en toe eens subtiel achter het podium moest bekomen met de zuurstoffles bij de hand terwijl het publiek werd beziggehouden/geamuseerd (schrappen wat niet past) met een gitaar- of (verrassend boeiende) drumsolo, nemen we er graag bij! Strakke set, met klassiekers als Overkill en Ace of Spades uiteraard present. Kortom: geslaagde performance, gesmaakt door jong en oud, en ook dit was weer één van de oh zo vele hoogtepunten die GMM 2010 ons zou brengen.

Saxon

Saxon kreeg dit jaar de eer om de Marquee 2 af te sluiten, en dat deden ze dan ook met verve! De sfeer was uitermate goed, en Biff Byford kreeg de hele tent (die wederom iets te klein bleek voor de stroom metalheads) moeiteloos aan het springen, klappen, zingen, ...
De set bevatte alles wat de fan zich maar kon wensen, de muzikanten waren op geen fout te betrappen en ook het gastoptreden van de één of andere Braziliaanse gitarist (die een wedstrijd had gewonnen en één optreden mocht kiezen om mee te spelen - hij koos voor Graspop) werd enthousiast onthaald. Wat mij - en ik vermoed de rest van de tent erbij - betrof kon de dag niet meer stuk. Zeker niet toen de volle -voorzichtige schatting- 15 000 man zich samen achter Byford's eerbetoon aan Ronnie James Dio schaarde. Aan het eind van het optreden kreeg de band dan ook een daverend applaus, en ze lieten ook al verstaan volgend jaar weer te zullen keren naar Dessel, en als het van mij afhangt zijn ze daar meer dan welkom ook. Het hoogtepunt van de eerste dag!

-Bert

Lees snel het verslag: Graspop Metal Meeting 2010: Zaterdag!