The Ocean 06-06-2010

Zo net na de release van hun vierde album Heliocentric vond de Duitse band The Ocean het nodig om nog eens een uitgebreide tour te doen door Europa. Ashladan ging op bezoek bij het concert in de Rambler in Eindhoven. Als voorprogramma had de band geen vaste support maar drie lokale acts meegenomen. Hier volgt het verslag door Ralf (Braezer) en Wim (Number_17).


Ralf:
De avond begon met Skyzm als aftrapper. De wat onzekere band nam zijn plaats op het podium en begon met spelen. Niet het beste optreden dat ik ooit gezien heb. Tussen de nummers door was het ook eng stil en kon je een spelt horen vallen. Na afloop kon ik concluderen dat de mannen nog heel wat repetitie tijd nodig hebben en vooral moeten werken aan eenheid. Een deel van de band speelde uitstekend ( met name de drummer) maar de rest deed meer zijn eigen ding en het ontbrak nogal aan samen spel. De rest van het optreden was ook niet direct denderend gezien de band amper van de plek kwam.

Wim:
Toen ik twee maanden geleden voor het eerst het debuut album van Skyzm hoorde wist ik niet direct wat ik er mee aan moest. De band speelt strak, weet hoe een instrument bespeelt moet worden en is niet eentonig, toch leek het er op of de band nog geen eigen geluid gevonden had. Vanavond kreeg ik hetzelfde gevoel weer, eenheid was ver te zoeken. Ondanks dat de band alles gaf en het technisch zeer hoogstaand was miste de show dus iets. Van mij mogen de mannen nog iets meer oefenen en wat meer zoeken naar welke richting ze precies in willen en dan komt het wel goed.
Nog een tip aan de zanger: Doe je haren los als je wilt headbangen, en een flesje drinken openmaken terwijl je staat te bangen geeft een hele vreemde indruk.

Ralf:
Daarna volgde het Brabantse Faal. De vrienden waar ik mee was gekomen hadden deze band bovenaan het lijstje staan van deze avond. Op het eerste gezicht leek de band een bij elkaar geraapt groepje artiesten. Maar eenmaal aan het spelen moest ik mijn mening snel bijdraaien. De variatie in de band maakte het vanaf hier alleen maar leuker. Naast de vol getatoeëerde flinke beer van een zanger stond een klein dametje wat de toetsen van de keyboards bediende wat voor een leuk contrast voor het oog zorgde. Er werden wat welkome grappen gemaakt en na een aantal lange nummers hield faal het voor gezien. Ik moet zeggen dat dit soort bands de kleine namen eer aan doen en ook het doom genre voor mij weer wat verder open stellen.

Wim:
Faal was de band waar ik voor kwam. Een jaar geleden wisten ze me al goed te overtuigen en met het eerste album Abhorrence - Salvation kreeg de band een score van 90% op onze site. Deze keer stond er een andere zanger op het podium die een hele vreemde eerste indruk op ons maakte. Tijdens de soundcheck wist meneer moeiteloos het eerste couplet van “ik zag twee beertjes broodjes smeren” op te dreunen, wat toch een totaal ander genre is dan de zware doom die zou volgen. Faal speelde twee nieuwe nummers en twee oude nummers en wist daarmee een set van ruim drie kwartier mee te vullen. Een goede show maar door het ontbreken van een lichtshow kwam de sfeer niet geheel over.

Ralf:
Izah speelde als derde band die avond. Op het eerste gezicht leek het alsof de band niet zo groot was maar daarna verschenen er steeds meer leden die ook voor het kleine podium in de Rambler plaats namen. Het ligt was anders bij deze band, ze hadden zo voor iets meer sfeer gezorgd. Toen ze eenmaal begonnen te spelen bliezen ze de zaal weg. De energie die van die band afkwam was een welkome afwisseling met de vrij statische voorgaande optredens. Een indrukwekkende set vloog mijn kant op en dat smaakte naar meer. Het enige minpuntje vond ik dat het licht slechts zo bleef staan. Waarschijnlijk komt dit omdat de Rambler zelf niet direct meer doet met zoiets al was het wel helemaal top geweest, nu heb ik het gezicht van de zanger eigenlijk niet een keer kunnen zien. Het was rauw het was pakkend, wat wil je nog meer, ik was in ieder geval erg onder de indruk van het kunnen van deze heren. Ik ga nu ook met smart wachten op het volwaardige album dat nog komen gaat.

Wim:
Ik schrok even toen ik slechts drie man op het podium zag staan terwijl er voor wel acht man aan instrumenten lag. Izah zijn muziek kan toch onmogelijk door slechts drie man worden ingespeeld? Toen ik nog eens goed keer zag ik nog een persoon het podium op lopen en begon de band te spelen, tot mijn grote verbazing stonden beide gitaristen niet op het podium maar midden in het publiek. Beide mannen stonden met de rug naar het publiek toe en lieten zich helemaal gaan tijdens het spelen. Izah speelt sludge en wist precies hoe je dit live moet uitvoeren, snoeihard en alle remmen los. Het leek op een bepaald moment zelfs even alsof ik bij een show van AmenRa terecht gekomen was.
De nummers die gespeeld werden waren voor mij bijna allemaal nieuw, de band heeft slechts één EP uit met daarop twee nummers. Hoewel ik deze EP al helemaal grijs gedraaid had (en heel toevallig ook al met 90% beloond had) waren de andere nummers voor mij een verassing. Ik kan daarom ook gelijk vermelden dat de overige nummers minstens zo sterk zijn en dat ik niet meer kan wachten op een nieuwe cd.

Ralf:
De hoofdact van de avond. The Ocean. Met het nieuwe album dat ik nog niet had gehoord achter de hand begonnen zij de show. De zaal was opeens helemaal donker en de mannen hadden hun eigen lichtshow mee genomen. Dit droeg een hele boel bij aan een erg gave show en het zorgde voor een heleboel sfeer op het podium. De band kreeg zonder enige moeite het publiek helemaal naar voren en bij de tonen van het eerste nummer begonnen praktisch alle hoofden in de zaal mee te deinen. Na een ijzersterk begin van de show moest er een kleine pauze in gelast worden vanwege het breken van enkele snaren bij beide gitaristen. Vanwege de eigen lichtshow kon er even geen extra licht gegeven worden en moest alles even snel gedaan worden met een minimaal zaklampje. Eenmaal de show weer opgepakt was helaas het tempo er wel wat uit al speelde de band op even sterke kracht vrolijk verder. Bij het laatste nummer kreeg de band nogmaals een tegenslag. De tot dusver zo gave lichtshow hield er mee op en The Ocean heeft ons in de donkerte verder vermaakt met de resterende tijd van het nummer. Helaas geen toegift dit maal, dat was wat jammer want ik had er nog lang geen genoeg van. Ondanks het te harde geluid was het weer een zeer geslaagde avond en kon ik voldaan terug naar huis toe met wat mooie aandenkens op zak.

Wim:
The Ocean was de enige band waar ik niet heel erg bekend mee was (vreemd, wel de openingsacts door en door kennen maar niks weten van de headliner). Ik heb de muziek een paar keer aangezet maar op album wist het mij nooit te raken. Live was dit heel anders, vanaf de eerste seconde wist de band me er bij te houden. Dit ging voor vier nummers goed totdat technische storingen de overmacht kregen. De band haalde het niveau van het begin van de show niet meer en mijn interesse verminderde naarmate de show vorderde. Desalniettemin een bovengemiddelde show van een band die op het podium alles gaf. Ook na deze show kan ik zeggen dat de nieuwe nummers misschien wel beter zijn dan de oude.