Saint Vitus 08-02-2010

Saint Vitus werd deze avond ondersteund door een vaste support act en twee bands die toevallig op dezelfde avond met hun toer in hetzelfde gebouw speelden. Deze twee onbekende acts bleken al snel een rijke aanvulling voor het programma.

De opener was het Canadese Priestess, voor mij een totaal onbekende groep. Maar dat de groep onbekend was maakte niet veel mensen uit, het publiek was namelijk zo mee. De logge stoner rock kreeg de hoofden al vroeg in de avond in beweging en ieder nummer werd afgesloten door een luid applaus. Ook het geluid stond goed afgesteld, iets dat alvast wat beloofde voor de bands later die avond.

Na de Canadezen mochten Engelsen van Centurions Ghost het overnemen op een tweede podium (twee podia in één zaal mogen ze van mij vaker doen, geen wachttijden tussen de bands!). De band zou volgens de poster een combinatie van doom en sludge spelen maar de sludge kon ik er niet helemaal uithalen. Nu klonk het gewoon hard, niet enkel de muziek maar ook het volume. Na een nummer of twee ben ik dus even weggelopen om mijn oren niet te bederven voor de rest van de avond.

Bigelf kennen vele misschien nog van het voorprogramma van Dream Theater. De Amerikanen kregen vorig jaar de kans om heel Europa rond te toeren en zo toch al een redelijke naam op te bouwen. Van wat ik er van begreep is de band momenteel zelfs bezig met een eigen headliner toer (met uitzondering van deze avond) en mogen ze over een paar maanden weer mee met de jongens van Dream Theater.
En aan de muziek was te horen waarom! Wat men allemaal niet kan doen met een paar gitaren en wat orgels. Geen wonder dat de media hier zo positief over is. Het publiek ging nogmaals uit zijn dak en ongeveer een uur lang werden we getraceerd op het ene na het andere sterke nummer. De jaren 70 zijn zolang als Bigelf bestaat nog niet voorbij.

Waar ik voor kwam was natuurlijk Saint Vitus. Een band die eigenlijk niet paste bij de rest van de avond maar dat volledig goed maakte met een zeer strakke en afwisselende show. In het begin van de show was ik nog even bang dat de mannen enkel “nieuwe” nummers zouden gaan spelen van de “Wino” albums, maar later kwamen er ook zat klassiekers als Saint Vitus, White Stallions en Mystic Lady langs. Ieder nummer weer wist gitarist Dave Chandler een prima solo uit zijn gitaar te toveren en Wino was erg goed bij stem.
Jammer dat doom anno 2010 zo weinig aanhang heeft. Waar Black Sabbath ooit gigantische zalen mee vol kreeg weet Saint Vitus (of welke andere doom band dan ook) nu slechts nog maar een paar honderd man op been te brengen. Aan de kwaliteit van de muziek ligt het in ieder geval niet.