Eindhoven Metal Meeting

Zaterdag 19 december was het dan eindelijk zo ver. Hèt winterfestival van dit jaar zou van start gaan. Eindhoven Metal Meeting vond plaats in de Eindhovense Effenaar en was al lang van tevoren uitverkocht. Maar wat wil je als bands als Satyricon, Nile en Entombed samen op één podium zet voor de magere prijs van €25,-? Ashladan was in de vorm van Wim (Number_17) en Ralf (Braezer) aanwezig om verslag te doen.

Wim: Bij de ingang stond een gigantische rij om binnen te komen. Gelukkig bleek dat de rij te zijn voor de media en de schooiers die probeerden back-stage te komen. Wij konden zo naar binnen omdat Ashladan geen pers kaarten aan had gevraagd en gewoon zoals ieder ander fatsoenlijk mens zijn kaartje gewoon kocht. Voor een mooi verslag heb je immers geen gratis entree nodig (en een festival van deze opzet helpen wij graag door het betalen van de entree...).

Wim: Maargoed het festival zelf. De dag begon in de grote zaal met een optrede van de Braziliaanse deathmetalband Krisiun (de mensen buiten stonden nog steeds in de rij...). En een opening was me dat zeg! In contrast met de rest van de bands die dag op dat podium stonden is Krisiun vrij onbekend maar dat hielt ze niet tegen om misschien wel de strakste show van de dag neer te zetten. De nadruk van de show lag vooral op het laatste album Southern Storm, waarvan er een hoop nummers langs kwamen. Door de korte speelduur ontbraken er wel enkele klassiekers in de setlist, maar dat mocht de pret niet drukken, Krisiun was weer een overtuigend.

Ralf: Wat mij vooral deugt deed was de lichtshow die de mannen van de Effenaar wisten te verzorgen. Zo werd elk nummer net even wat unieker, het was wat jammer dat het publiek nog redelijk onopgewarmd was (wat wil je met dat weer, althans hier lag nog volop sneeuw) al was Krisiun een uiterst fijne opening.

Wim: Tijd om de zalen en wandelgangen maar eens te gaan verkennen. Iets wat niet echt meeviel, overal liepen mensen of stond het letterlijk vast als een file. Volgende keer mogen er wat mij betreft iets minder kaarten verkocht worden. In de kleine zaal speelde ondertussen de band Devious een stevige pot death metal. Echt overtuigend klonk het helaas niet dus we trokken weer terug naar de grote zaal waar Grave ieder moment kon gaan beginnen.

Wim: Grave speelde daarentegen wel een solide show. De logge deathmetal werd door het publiek al beter ontvangen dan die van Krisiun en de zaal begon al wat voller te raken. De eerste moshpits van de dag waren een feit. Toch kwam Grave niet zo enthousiast over, de leden keken stuk voor stuk alsof ze even snel hun setlist aan het af raffelen waren om weer weg te kunnen. Erg jammer want er had meer in gezeten. Hoogtepunt van de show was een gastoptreden van de Nile zanger Karl Sanders.

Ralf: lastig wat aan toe te voegen. Grave was inderdaad wat stil, ik ben zelf al vrij lang bekend en liefhebber van de muziek al moet ik zeggen dat bij deze show mijn aandacht enigszins snel verslapte.

Wim: Net voor het einde van de show liepen we vast aan naar de kleine zaal voor een optrede van Belgisch trots Serpentcult. De band maakt nog altijd stonerdoom met vrouwelijke vocalen. En ik ben nog steeds van mening dat die vrouwen vocalen daar niet thuis horen. De muziek had zo mooi kunnen zijn met een zware stem. De rest van de muziek was wel zoals altijd zeer sterk met bijna ongeëvenaarde riffs.

Wim: Shining was de band die daarna kwam. Blijkbaar groeit deze band nog altijd in populariteit want de grote zaal stond bomvol (voller dan bij bijvoorbeeld Nile). Vreemd is dat natuurlijk niet, een Shining show is altijd iets unieks en je weet nooit wat er allemaal kan gebeuren, zo heeft de band wel eens een concert vroegtijdig moeten stoppen omdat de zanger door bloedverlies niet meer verder kon gaan. Vandaag was het allemaal een heel stuk kalmer, er werden wat sigaretten uitgedrukt op blote huid en er werd wat gescholden maar echt iets noemenswaardig gebeurde er niet. Tenzij je het gaat hebben over de tongzoen van de zanger en de bassist, maar daar zit niemand op te wachten denk ik. Muzikaal was de set wel sterk, Shining liet horen dat blackmetal niet altijd één muur van simpel gerag hoeft te zijn en dat het ook subtiele solo's kan bevatten.

Wim: Equilibrium was de eerste viking band van de dag. De metal was overladen met samples en getoeter waardoor de mixing af en toe niet meer goed stond. Een muur van geluid is een goede woordkeuze bij dat fenomeen. Ondanks het middelmatige geluid was het wel één van de sterkste bands van de dag en ging het publiek uit zijn dak (voor zover blackmetalfans uit hun dak kunnen gaan). Alvast een mooie reclame campagne voor Paganfest.

Ralf: Equilibrium was een van de bands waar ik naar uit had gekeken. Jammer was dan ook dat het contact met het publiek niet helemaal daar was. Ook de samples hadden vreemde kloppen erdoorheen lopen. Ondanks dat alles vond ik de show toch erg amusant en baalde ik stiekem een beetje dat ik niet helemaal vooraan stond waar het echte feest bezig was. Dus voor de mensen die ze nog gaan zien, het kan eigenlijk alleen maar beter worden met deze band.

Wim: Etenstijd. Overal in de Effenaar hingen bordjes met daarop het menu. Buiten vegetarische lasagne en hamburgers met friet was er niet veel te halen. Normaal is dat geen punt maar de hamburger met friet koste €7,50 en vegetarische rommel is meer iets voor op een hippie beurs. Na een hamburger besteld te hebben wist ik waarom de prijs zo hoog lag. De hamburger was namelijk te vergelijken met de grootte van drie bigmacs maar dan met een fatsoenlijk stuk vlees. Na dat ene broodje zat ik dan ook ramvol.

Ralf: Anders ik wel!

Wim: Het was aan Legion Of The Damned om het publiek nog eens wakker te schudden. En dat deden ze! Het publiek ging nogmaals helemaal los en er werd volop meegezongen. Nadeel aan de muziek van Legion Of The Damned vind ik nog altijd het missen van solo's waardoor een setlist wel heel lang kan gaan duren.

Ralf: Nou Wim, volgens sommige is dat juist de kracht van Legion of the Damned. Ik vond het zelf ook niet zo heel gaaf en eigenlijk stond alles ook net iets te hard. Het vertrouwde Brabantse accent vond ik dan wel weer leuk.

Wim: Entombed pakte vervolgens de draad weer op door met een stevige pot deathmetal voor de dag te komen. Zanger Petrov stond voor de verandering weer eens dronken op het podium en deed een aantal belachelijke dingen. Het publiek vond het niet erg, dat zijn we immers gewend van de goede man, en zijn zang capaciteiten gaan er niet op achteruit. Emtombed speelde een set bestaande uit vooral klassiekers en zorgde er zo voor dat de fans een mooie show kregen.

Ralf: Na al een aantal eerdere optredens van Entombed te hebben bijgewoond was ik erg benieuwd hoe het zou zijn terwijl de zaal ook echt donker was en ik vanuit mijn geschikte plekje over heel het publiek kon kijken. Toen de band dan ook begon was ik positief verbaasd over het feit dat ze nu een heel andere setlist speelde. Ook bassist Nico Elgstrand was er weer bij (hij was deze zomer een tijdje niet aanwezig in verband met zijn eerste kindje, of “headbanger” volgens Petrov).
Het kon hierdoor eigenlijk niet anders dan dat het een strakke show werd met een flinke dosis gebrul en gebeuk.

Wim: Wat anders kan er gezegd worden over Nile. De eerste Amerikaanse band van de dag deed waar Amerikanen goed in zijn: te laat beginnen. Geen idee of het pure arrogantie is of dat ze niet goed zijn in het voorbereiden maar idioot is het wel. De muziek was niet veel beter, de muur van geluid kwam weer terug en voor ons was er niet veel meer uit te halen. Of je nu oordoppen in of uit deed.

Wim: Snel naar de kleine zaal dus om een vervangende act te kunnen zien. Darkened Nocturn Slaughtercult was bezig met de laatste voorbereidingen toen wij binnen kwamen. Het podium stond vol met omgedraaide kruizen en alles was bedekt met vuilniszakken (tegen bloedspetters). De show was dan ook zoals we eerst hadden vermoed. Veel varkensbloed en veel satanistisch gekrijs. Muzikaal stelde het allemaal geen zak voor, veel herrie en snelle stukken maar weinig memorabele momenten.

Ralf: Het enige dat me eigenlijk is bijgebleven van de show was het stuk waar de arme kale man met bril een flinke klets speeksel/varkensbloed over zich heen kreeg, zich niet veel later terug vond onder het bier, omdraaide en zo nog een bekertje wist op te vangen. Het zat hem niet erg mee, en maar poetsen die bril.

Wim: Terug lopen naar de grote zaal ging moeizaam want Satyricon zorgde ervoor dat alles helemaal vol stond in de zaal. Niet vreemd natuurlijk want de Noren zijn al jarenlang een graag geziene live act. Deze avond ook weer. De nadruk lag vooral op de laatste twee albums en de nummers hiervan konden ook door bijna het hele publiek worden meegezongen. Hoogtepunt was het nummer Mother North wat het live altijd heel goed doet.

Wim: Na de “headliner” was het tijd om weer naar de kleine zaal te gaan voor de laatste deathmetalband van de dag namelijk Deströyer 666. De Australiërs trokken vooral veel tijd uit aan het hele Duitsland tegen Engeland verhaal uit de tweede wereld oorlog. Geen idee waarom maar het publiek reageerde er ook niet echt op, zij wilde vooral muziek horen, want dat is toch waar de band het beste in is. Deströyer 666 was een zeer goede afsluiter op het kleine podium en ze hebben mij volledig overtuigt met hun muziek.

Ralf: Anders mij wel, als grote death metal fan was deze band een erg leuke ontdekking. Voor het festival kende ik ze namelijk nog niet. Een beetje inluister werk zorgde ervoor dat ik zeker deze aanstormende giganten niet heb hoeven missen. Het licht was ook opmerkelijk bij deze show.

Wim: Door het uitlopen van Nile kon ik nog een stukje zien van Thyrfing, die inmiddels voor een half lege zaal stonden te spelen (de meeste mensen waren na Satyricon naar huis gegaan). De band had hier duidelijk zichtbaar de pest in maar probeerde toch nog het beste van te maken. De vinkingmetal had nog een paar trouwe aanhangers die echt aan het genieten waren van de show. Had deze band voor Satyricon gezet en de show was vele malen beter geweest.

Ralf: Jammer eigenlijk want het klonk nog behoorlijk strak allemaal. Door de leeggelopen zaal was de pit er wel een beetje uit, en de band liet het contact maken met het publiek over voor een andere keer. Compleet begrijpelijk uiteraard.

Wim: De afterparty begin met Het Eindhovense The Devils Blood. Op het podium stonden tientallen kaarsen en werd wierook gestookt alsof er een nieuwe paus was gekozen. De bandleden waren allemaal overgoten met varkensbloed om alles nog wat extra sfeer te geven. Toch miste het optreden heel wat show, na een tweetal nummers werd het zelfs eentonig, ook al werd de jaren 70 rock nog zo goed uitgevoerd. Tijd om naar huis te gaan dus, het liep inmiddels tegen 2 uur en we waren dus al een volle 12 uur aan het rondlopen.

Bij deze willen we nog even de organisatie bedanken voor het festival en de line-up, dat er volgend jaar een deel twee mag komen! En we willen graag Erik nog bedanken, je weet zelf wel waarvoor!