Lyonite - Disguised in Darkness

Lyonite werd opgericht in 2007 door drummer Mathijs Westra, keyboardspeler Maikel Pang Atjok en voormalig gitarist Jornt Wagenaar.  De bezetting werd verder aangevuld met bassist Ale Strooisma en zangeres Claudia Edwards van Muijen. In 2009 werd Jornt Wagenaar vervangen door Wolf van Weezel en kent Lyonite dus zijn huidige samenstelling.

De band wordt naar eigen zeggen hevig beïnvloed door onder andere Dream Theater, Nightwish en Sonata Arctica. Ronkende namen dus en dat schept dan meteen ook hoge verwachtingen. Maar ik kan dan ook meteen verklappen dat deze verwachtingen zeker ingelost worden want dit vijftal kent het klappen van de zweep.

Met opener Liberty wordt het gaspedaal al direct stevig ingedrukt met heerlijke energieke riffs en mooi duelerende gitaar en keyboards. Mythical Interlude dient als inleiding én introduceert het mooie heroïsche thema van het daaropvolgende Pride.  Een ongelooflijke melodiefreak zijnde, kom ik hier ook weer aan mijn trekken. Lyonite beschikt over de gave om melodieën neer te pennen die aanspreken en blijven hangen , mooi ingebed in de brede symfonische arrangementen.

Met My Disguise gaat de groep weer lekker knallen en Tenfold The Threshold (instrumentaal) is de ideale manier om de uitgebreide muzikale kwaliteiten van de individuele bandleden te etaleren.

Celestial Interlude (met mooie harparpeggios) geeft terug de aanzet voor het daaropvolgende martiale Forgiveness. Soundless Motions is de enige ballade van dit schijfje met een glansrol voor Claudia Edwards van Muijen.

De hoofdbrok wordt echter voor het laatst gehouden met het vijftien minuten durende epos Darkness Ends. Ondanks de lengte van dit nummer zorgen de variatie en het compositorisch talent er voor dat alles even boeiend blijft om naar te luisteren.

Nederland mag zich met Lyonite weer een goede band in het progressief metalsegment rijker noemen en zeker aan te raden voor de liefhebber van het genre en kwaliteitszoekers in het algemeen.