Interview met Beyond The Labyrinth

Nadat je een tien op tien hebt weggegeven aan een Vlaamse band is het bijna een verplichting om die band te interviewen. Aangezien ik zelf midden in een examenperiode zat besloot ik even te wachten met het contacteren. Maar wat zie ik tot mijn verbazing? Een uitnodiging van de band zelf tot een interview. Het was duidelijk da we duidelijk iets met elkaar te bespreken hadden. Ik heb het hier natuurlijk over de band Beyond The Labyrinth.

Misschien was het wel het beste album van 2008, Castles In The Sand van de Vlaamse band Beyond The Labyrinth. De mix van heavy metal, progressieve rock en AOR is in het begin moeilijk te begrijpen maar na een paar luisterbeurten is hij niet meer uit je cd speler te branden. Ashladan sprak met Geert Fieuw, de "mastermind" achter deze band. Wat resulteerde in bijna vijf volle pagina's A4 aan materiaal. Ga er dus maar even voor zitten!

Niet iedereen is bekend met Beyond The Labyrinth, zou je voor hen iets willen vertellen over de band?
In 1996 heb ik Beyond The Labyrinth opgestart als studioproject - met als eerste resultaat de single "Shine" in 1997, en met de intentie een cd "Castles in the Sand" af te leveren.
In 1999 en 2000 was BTL een echte band, waarmee we o.a. de Mindview First Blood Awards gewonnen hebben (vóór Oceans of Sadness, waren toen 2de). Van 2001 tot en met 2003 was het weer een studioproject, in 2004 hebben (zanger) Jo De Boeck en ik er weer een groep van gemaakt en in 2005 is de CD "Signs" uitgekomen. Medio 2007 heb ik het besluit genomen om van het afwerken van "Castles in the Sand" een prioriteit te maken, mede doordat de groep op dat ogenblik zowat op zijn gat lag door een aantal verkeerde beslissingen. Op dat ogenblik was ik zelfs overtuigd dat ik nooit meer op een podium zou staan met Beyond The Labyrinth, en was ik reeds tevreden dat we "Castles in the Sand" zou uitkomen na al die tijd. Dat er opeens een hechte groep ontstond die met de muziek de baan op wou was fantastisch, meer dan waar Jo en ik op gerekend hadden.

Muzikaal putten we vooral uit oudere metal, hardrock, symfonische rock en zelfs AOR, maar dat lijstje is echt niet restrictief, de invloeden zijn echt breed, waardoor mensen het soms moeilijk hebben om ons te klasseren. Toegankelijk is het in elk geval wél, wat ook bewezen wordt doordat onze fans heel divers zijn - van 16 jarige metalheads tot 50-jarige huisvrouwen!

Iemand die ons benadert zonder oogkleppen, wordt regelmatig aangenaam verrast, maar mensen die ons in een bepaald hokje proberen te stoppen zullen het daar soms moeilijk mee hebben : wij beantwoorden niet aan één of ander stereotype. Laat ons zeggen : als je van melodie en echte (cleane) zang houdt zit je safe!

Hier op Ashladan werd het laatste album Castles In The Sand beoordeeld met een tien op tien, hoe waren de reacties op het album verder?
We wachten nog op een aantal besprekingen, maar het is duidelijk dat dit album de mensen niet onberoerd laat : 9,5/10 op Prog-nose, 6/7 in Mindview magazine, 92/100 op Concreteweb.
Dit zijn natuurlijk ook media die de muziek van Beyond The Labyrinth al een tijdje kennen en volgen, en weten waar we voor staan en dat we geheel onze eigen koers varen.
Op dit ogenblik kunnen we nog niet inschatten wat er gebeurt als je de cd laat bespreken door mensen die vanuit een engere visie beoordelen, maar ik kan me voorstellen dat op dat ogenblik het plaatje wat minder gunstig zou kunnen uitvallen : Iemand die Heavy Metal pur sang verwacht en dan echte drums ipv getriggerde, meerstemmmige keyboardpartijen en zang à la Marillion op zijn boterham krijgt en dat dan beoordeelt vanuit zijn smaak gaat er niet zo goed mee overweg kunnen, vrees ik, of iemand die gecompliceerde prog verwacht. Voeg daar aan toe dat de cd een echte groeiplaat is waar je blijft dingen in ontdekken iedere keer je ernaar luistert, en dan weet je dat een beoordeling niet rap gemaakt is.

Beyond The Labyrinth heeft een aantal wisselingen in de line-up gehad, ook zijn er een aantal gast muzikanten te horen op Castles In The Sand. Was het moeilijk om iedereen bij elkaar te krijgen?
Define : "Moeilijk" ;)
Als je zoals ik al zoveel watertjes doorzwommen hebt, mag je er zeker van zijn dat je een bepaalde reputatie met je meesleept. Mensen die met me samengewerkt hebben zijn de enigen die daar echt kunnen over oordelen en sommige van die mensen hebben daar hun eigen idee over, anderen kijken verder dan hun neus lang is.
In mijn opinie zijn de sleutelementen voor een band dat je de songs hebt en een goede zanger. Steek daar een stelletje getalenteerde, gemotiveerde mensen bij en de magie gebeurt automatisch !

Jo en ik werken reeds samen sinds eind 2000, wij vormen als het ware de backbone van Beyond The Labyrinth. Toen Jo in de periode oktober 2006 - eerste helft van 2007 er niet bij was, was het evenwicht en de magie verdwenen maar begin augustus 2007 stonden we alweer met elkaar in contact. Ook met Gerry had ik onmiddellijk in 2007 de overeenkomst gemaakt dat hij op de cd ging spelen, want 't is ne fantastische kerel en muzikant die weet wat er nodig is om de muziek te doen werken - Hij zat als bassist bij BTL in de periode dat Jo er niet meer bij was, maar de eerste keer dat ze elkaar tegenkwamen klikte het al !
Bru (Bruno Goedhuys) werd mij aangeraden door (onze sound engineer) Olivier Deblaere, nét op het juiste moment - ik wist niet hoe ik het zou aanpakken met de opnames van de drum, was in contact met Daniel Florés (die op "Signs" ook de drum gespeeld heeft op "In Flanders Fields" en "In Perpetual Motion"), maar na de eerste get-together werd het duidelijk dat hij de juiste man was, ook met hem klikte het. Ondertussen is hij gewoonweg incontournable geworden - we kunnen hem gewoonweg niet meer missen, zowel kwa persoon als kwa muzikant.
De demo's waren ondertussen al vergevorderd, ik had bvb al de keyboardpartijen al ingespeeld (het merendeel daarvan werd overigens behouden voor de cd), en ik had een klassiek geschoolde pianiste gevraagd voor de pianopartijen. Toen het duidelijk werd dat dit opnieuw een band werd die live de baan ging opgaan en dat de pianiste in kwestie- een getalenteerde dame overigens - geen enkele ervaring bezat met spelen in groepsverband, heb ik ook ex-BTL keyboardspeler Danny Focke gevraagd om terug te komen - we hadden ook kunnen opteren voor iemand anders omdat de sounds en partijen reeds uitgewerkt waren maar gezien zijn verleden bij BTL was hij de eerst aangewezen kandidaat.

We hadden ook een lange lijst gastmuzikanten voor het studioproject, en hebben dan ook enkelen moeten teleurstellen dat de planning veranderd was..
en simpel mailtje naar Henry Meeuws (2^de gitaarsolo op "Pure Sabotage") van Casual Silence en Medea volstond - BTL en Casual Silence komen al enkele jaren goed overeen en gaan ook tweemaal samen op het podium staan dit voorjaar.
Kirsten Fernandez-Suarez (backing vocals) is een lokaal talent die op een dag komen inzingen is voor iets anders en waarvan ik zodanig onder de indruk was dat ik haar telefoonnummer gevraagd heb.
Kirill Pokrovsky (google him) is feitelijk een veteraan in het genre : hij speelde - voor de val van het Ijzeren Gordijn- reeds keyboards in de Russische metal bands Master en Aria en ik ken hem al zo'n 20 jaar, maar was hem uit het oog verloren.
Voor de pianopartij van "Castles in the Sand" heeft hij een pareltje afgeleverd. Feitelijk was die reeds opgenomen, maar ik had echt het gevoel dat de partij beter kon, zeker voor zo'n essentieel stuk, en dat we het aan een echte pianist moesten vragen. Eindresultaat : op dat nummer hoor je 3 verschillende mensen aan het werk : Kirill in de intro, we hebben een pianopartij van mij gerecupereerd op het middenstuk, en aan het einde hoor je Danny.
Fréderic Ost speelt de 2^de gitaarsolo van "No Place For A Dreamer" - hij speelt voor Manic Movement, onze collega's die uit dezelfde streek afkomstig zijn, maar Beyond The Labyrinth fans kennen hem natuurlijk wel : hij was onze sologitarist tot eind 2006 en je kan hem horen op het vorige album "Signs" (2005)

Op de promo die je me opstuurde stonden de woorden: "A future classic". Mensen zouden hierdoor te hoge verwachtingen kunnen krijgen. Vind je het zelf niet een beetje riskant om zulke woorden te gebruiken in zo een vroeg stadium?
Good point, Wim !
Het is vreemd dat dit soort superlatieven van Duitse, Nederlandse groepen en platenfirma's aanvaard wordt, maar dat een Belgische band op zijn plicht gewezen wordt bescheiden te blijven. Als we met dit soort uitlatingen aandacht trekken, een discussie op gang kunnen trekken, des te beter ! Creëer je hier een verwachtingspatroon mee, gaat de luisteraar zich verdiepen in het "Waarom ?" dan ben je op de goede baan.
We WETEN dat de songwriting sterker is dan de voorgaande cd "Signs", en we geloven rotsvast in de muziek. We weten ook dat dit een groeiplaat is, waar je bij het teruggrijpen steeds nieuwe dingen gaat ontdekken. Ook het verhaal achter het concept gaat zich langzaam verder ontrafelen - en dan besef je dat we ook muzikaal een labyrinth scheppen dat je moet doorgronden.
Er staat dan ook bij "an album that will take a lifetime to enjoy and explore". Dat zijn volgens ons de juiste elementen die van een album een klassieker maken.

Het koste je ongeveer 11 jaar om Castles In The Sand te maken. Gaat je nu weer een 11 jaar werken aan een volgend album? Of was dit een eenmalig project?
Het kostte 11 jaar om dit album af te werken, dat klopt. Maar ondertussen heeft Beyond The Labyrinth ook wel "Signs" afgeleverd, verschillende singles uitgebracht en heel wat concerten gespeeld. Het is niet alsof er die 11 jaar niets gebeurd is, sommige zaken hebben hun tijd nodig. Voor de 3^de cd heb ik al wat songs opzijliggen, Jo is met een prachtige ballad afgekomen, en samen met Bru en Jo zijn er ook nog wat songs gepend. Na de zomer beginnen we aan de verdere songwriting en voorbereiding van de derde CD. Werktitel ? Concept ? Hoes ? No clue, behalve : "we come as we are".

Op de Myspace van Beyond The Labyrinth konden mensen stemmen op de nummers van Castles In The Sand om te kiezen welk nummer er zou moeten worden bekroond tot single. Omdat de nummer één en twee dicht tegen elkaar lagen hebben jullie besloten om twee nummers te bekronen tot single. Was jij tevreden met de keuzes van je fans?
Wel, gelijk welke song was voor ons goed geweest : we staan achter elke song van het album.
Wat het mooie is in dit verhaal is dat iemand die de groep als fan steunt een heel andere visie heeft over het concept "single" : ze kiezen het nummer dat ze het liefste horen omdat ze vinden dat dat de groep het beste naar voor brengt. Een platenfirma gaat een heel ander stel parameters hanteren zoals "duurtijd", is de song niet "té hard" voor mainstream radio en allerlei andere criteria. Ook wij hebben in het verleden regelmatig de vraag gesteld "wat zou nu de beste keuze zijn" - voor "Signs" hadden enkele fans (en ook Jo overigens) duidelijk aangegeven dat "Tomorrow is Gone" hoog op het lijstje stond (persoonlijk mikte ik op "Morning Rendezvous" destijds, zo zie je maar ...)
Maar de keuze was inderdaad verrassend : niet de nummer 1 ("Pure Sabotage"), dat hadden we wel wat zien aankomen, maar de nummer 2 : "No Place For A Dreamer" ! Ook ik vind het een magistrale song, maar in mijn denkwijze was het geen potentieel single materiaal wegens te lang en omdat het toch moeilijk zou zijn de song te verknippen - "amputeren". In het verleden heb ik dat ook moeten doen voor de Radio Edit van "In Flanders Fields" en ik vond echt dat de song een deel van zijn sfeer en sterkte verloor.
De 2^de single van "Castles in the Sand" wordt dus "Pure Sabotage" (een radio edit, een kortere versie) en we kijken nog op welke manier we een alternatieve (electrische) versie van "For Eternity" als bonus kunnen koppelen - de single wordt naar de radio's verdeeld en zal op iTunes bschikbaar zijn. De 3^de single (ergens in de maand mei) wordt dan "No Place For A Dreamer"- maar onveranderd, in zijn geheel : "Music" van John Miles of "Bohemian Rhapsody" van Queen verknip je tenslotte ook niet tot een kortere versie. We gaan hiervoor een fantastische videoclip uitbrengen overigens!

De nieuwe nummers zijn nu enkele keren live gespeeld. Hoe worden deze ontvangen bij het publiek?
Wel, ik kan alleen zeggen dat de ontvangst tot nog toe grandioos was - er wordt wel natuurlijk van Beyond The Labyrinth verwacht dat "In Flanders Fields" in de set zit, en ook voor ons was het aftasten, maar de energie die je in een optreden steekt krijg je 10 maal terug van je publiek. "Pure Sabotage", "For Eternity", "No Place for A Dreamer", noem maar op ...
In vergelijking met vroeger slagen we er veel meer in om mensen te overtuigen op basis van de live prestatie, wat resulteert in een bestorming van de mechandising stand na een optreden!

Wat worden de plannen voor 2009?
We proberen eerst zoveel mogelijk kwalitatieve optredens af te werken - 5 daarvan zijn er al geboekt, we hebben nog wat mogelijkheden. In de herfst van 2009 beginnen we dan te schrijven en te werken voor de derde cd!

Heb je nog iets te vertellen tegen alle fans die dit lezen?
Bedankt voor de steun! Bedankt voor het lezen! En als je maar enigszins de kans hebt, kom langs op een concert, kom eens "hi" zeggen tijdens de pauze of na het optreden, je doet er ons een enorm plezier mee!