Holy Grail - op de drempel van de grote doorbraak

Vorige maand brachten de heren van Holy Grail hun nieuw album Ride into the Void uit en vandaag hebben we een gesprek met Eli Santana, gitaarvirtuoos en belangrijk componist van de band.

Holy Grail's geluid is vrij origineel; een mix van heavy metal, thrash, shredding, neoklassieke arpeggio’s, zelfs doom, in een modern jasje. Er is veel meer variatie, vergeleken met jullie debuut. Wordt dit het handelsmerk van de band?

Ik hoop het van harte; dat is immers een geweldig handelsmerk. Het was echter niet onze bedoeling om zo’n cool klinkend handelsmerk te bekomen, we startten gewoon met het schrijven van nummers en werkten de riffs uit, die ons inspireerden. En ik vermoed dat we in de toekomst op dezelfde wijze aan de slag zullen gaan. Er is meer afwisseling omdat we deze keer meer berekende risico’s namen. We probeerden een aantal dingen uit, die we niet durfden op ons debuut. Maar we spendeerden zoveel meer tijd aan de voorproductie, totdat we overtuigd waren dat alles een reden had om deel uit te maken van het album en we overtuigd waren dat alles goed klonk.

Ik heb de indruk dat sinds James LaRue vertrok, jouw inbreng veel belangrijker werd op het creatieve vlak. Je vormt ook een formidabele dubbele gitaaraanval met Alex Lee. Hoe beĆÆnvloedde de gitaristwissel de ontwikkeling van de band?

Het was eigenlijk niet zo’n grote verandering van LaRue naar Alex Lee. Alex Lee bracht Ć©Ć©n song aan en de intro van het nieuwe album en LaRue componeerde eveneens Ć©Ć©n nummer en de intro voor het vorige album Crisis in Utopia. Aldus was er geen echt verschil in werklast en creatief belang voor Luna en mezelf, zelfs al namen we vijf extra nummers op deze keer. Alex’ gitaarwerk was een groot contrast tot mijn gitaarspel, vergelijkbaar met LaRue’s gitaarwerk. Het grootste verschil zat in het belang Alex en ik hechtten aan de expressie en de melodie die we in ons gitaarspel staken. We wilden beiden de klemtoon leggen op aanstekelijkheid in plaats van het overspelen. Alex is technisch beter dan LaRue ooit zal zijn en hij brengt meer kracht, wat onze band een stuk zwaarder maakt.

Ik bemerk een verandering in de teksten, van de middeleeuwse  ‘zwaard en schild’ thema’s naar meer actuele politieke thema’s, seriemoordenaars, een vriend met kanker. Hoe / waarom gebeurde dit?

De verandering in teksten was niet gepland vĆ³Ć³r we begonnen te werken aan het album, maar de muziek die we maakten was een stuk donkerder en emotioneel zwaar, zodat het niet gepast leek om fantasie gerichte teksten te schrijven. We begonnen te schrijven vanuit de positie dat de muziek ons plaatste en dat was in een echt donkere en sombere plaats, met een vleugje hoop. Het was zeker ongemakkelijk om te schrijven over mijn oom die leed aan kanker in het nummer Rains of Sorrow, maar het was iets wat ieder van ons in gedachten had en het viel allemaal samen. Ik was verheugd om te vernemen dat hij niet ontdaan was dat wij dat onderwerp aansneden in het laatste nummer van het album. Er was een algehele sfeer van het overwinnen van onoverkomelijke gebeurtenissen in de muziek, zodat we in de teksten dezelfde richting uitgingen.

Waarom kozen jullie Matt Hyde als producer? Hij produceerde beroemde bands als Slayer en Children of Bodom. Wilden jullie dat hij meer thrash, snelheid, brutaliteit in het album bracht?

Luna en Tyler kenden en werkten al jarenlang met Matt en we hadden het idee om met hem aan de slag te gaan, onmiddellijk na het beƫindigen van ons debuut. Matt had geen problemen met het aanpakken van de zwaardere, thrashier, meer brutale delen van het album. Maar waar hij ons het meeste hielp, was in het melodische songschrijven. Hij liet ons echt alle nummers benaderen als componisten en plaatste de zangmelodieƫn eerst. Er waren momenten waar we de muziek veranderden om beter bij de zangmelodie te passen. Hij was echt goed bij het brengen van de nummers naar een emotioneel geladen niveau, door muziektheorie, arrangeren en productietechnieken.

De productie is knap, de zang is sterk, maar soms klinkt die over geproduceerd. Wat vind jij?

Ik hou echt van de productie en Mark Lewis deed een geweldige job met de mix. Daar kunnen wel momenten geweest zijn waar de achtergrondstemmen op elkaar gestapeld werden tot Queen-esque niveaus, maar dat was om een gewenste structuur te bereiken op het album, waar ik ook echt van hield.

Ik hou van het hoesontwerp van Ride into the Void, een grote vooruitgang ten opzichte van de cover met de draak op het debuut. Wat is de betekenis van deze foto? Een poort naar een kasteel of begraafplaats? Is het verbonden met de albumtitel?

We wisten niet hoe we de Crocadactyl Man van Crisis in Utopia gingen overtreffen, maar wanneer we de wereldberoemde digitale artiest Dylan Cole te pakken kregen (gekend voor zijn werk voor Avatar, Lord of the Rings en Tron), wisten we dat we een kans hadden. De hoes stelt een onzekere toekomst voor, die er angstaanjagend, grimmig en onheilspellend kan uitzien, maar er is hoop zolang je door de poort stapt en de leegte inrijdt.

Jullie tekenden bij Nuclear Blast, een groot label in Europa. Heeft de band plannen voor een toer door Belgiƫ voor de zomerfestivals of later dit jaar?

Ik zou zeer verbaasd zijn indien we niet naar Belgiƫ zouden komen of geen enkele van de Europese festivals zouden aandoen, nu we tekenden bij ƩƩn van de grootste metallabels van de wereld. Ik hoop echt wat tijd door te brengen in Belgiƫ, wat het is een van de plaatsen die ik altijd al heb willen bezoeken.

Van links naar rechts: Eli Santana (gitaar) / Tyler Meahl (drums) / Blake Mount (bas) / James-Paul Luna (zang) / Alex Lee (gitaar)

Interview Fiche

Band:
Band member:
Website:
review:

Reacties

afbeelding van feenah

Sterk interview, Metalrockx!
afbeelding van Metalrockx

Bedankt, ik heb ze toch een paar minder evidente vragen voorgelegd en enkele kritische bemerkingen gegeven.
afbeelding van Lord Lexy

En daar komen interessante antwoorden uit! Iedereen kan complimentjes geven ("beste optreden/plaat ooit"), maar kritische vragen vragen wat meer lef (?) van de interviewer.